In deze oude Indische beschaving ontwikkelde zich ook de oeroude kennis over gezondheid en ziekte, over de werkzaamheid van kruiden, over het belang van goede voeding en hygiëne, geleidelijk aan tot een samenhangend systeem. Het werd de oudste gezondheidsleer die we kennen. Later kreeg deze leer de naam Ayurveda, dat betekent de kennis (veda) van het leven (ayus). Grote geneesheren als Sushruta (600 vc) en Charaka (500 vc) vatte alle kennis van hun tijd over de ayurveda samen in boekwerken, waarvan de teksten nog steeds worden geraadpleegd. Sushruta was een chirurg. De instrumenten die hij gebruikte zouden ook nu nog in een operatiekamer niet misstaan.
De ayurveda heeft zich in India steeds verder ontwikkeld. Maar de kennis van de oude Indiërs werd ook verspreid over andere culturen. Handelaars namen hun ervaringen in India mee naar hun vaderland. Via het Midden-Oosten kwamen de oude Grieken in aanraking met de Indische gezondheidsleer. De Boeddhistische monniken brachten de ayurveda naar Tibet, China en vandaar naar Japan. In al deze culturen ontwikkelde de "leer van het leven" zich op een eigen manier en vermengde zich met al ebstaande kennis. Zo kunnen we nu, ook in het Westen, kennis maken met bijvoorbeeld Tibetaanse of Chinese geneeswijzen. De verwantschap met de ayurveda is nog duidelijk te herkennen. In India zelf probeerden de Engelsen in de koloniale periode de ayurveda terug te dringen of zelfs te verbieden. Wat niet Westers was, was immers niet wetenschappelijk, was achterlijk. Met de onafhankelijkheidsstrijd van de Mahatma Gandhi kwam ook de ayurveda weer tot leven. Op het ogenblik vind je in heel India ayurvedische klinieken en zijn er een aantal universiteiten waar de ayurveda wordt onderwezen. Nu in het Westen de waardering voor de wijsheid uit India toeneemt, groeit ook hier de belangstelling voor ayurveda. In de USA, in Engeland, Duitsland en Zwitserland vind je ayurvedische klinieken en opleidingsinstituten. En ook in ons eigen land begint de ayurveda langzamerhand bekendheid te krijgen.